kocha się wszystko bo wszystko tak szybko przemija.

04.09.2006 :: 00:20
Przesiąknięte łzami chusteczki jeszcze dziś wylądują w koszu.

Tak się złożyło, że jakoś za dobrze się nie umówiłyśmy i ostatniego dnia wakacji zostałam zupełnie sama z sobą, muzyką i co po chwila migającymi opisami panny eS. Czyja wina, nie wnikam, bo to nieistotne. Po prostu myślałam, że ten wieczór spędzimy razem.
A tymczasem... mam nadzieję, że się dobrze bawicie.

Przyszła pora pożegnać te wakacje, takimi jakimi były. Czas pomachać na 'do widzenia' wyobraźni i wspomnieniom, które pozostały gdzieś między kartkami bezlitosnego kalendarza. Bo to we mnie głęboko pozostaną te wszystkie wypady, kaczki, łabędzie, spacery, sesje, szarlotki, nagłe spotkania, wyjazd do Wilcza, te 12 km w nogach do Świętna, nieudane plany i niespełnione letnie marzenia.
Zapamiętam to wszystko, co było przeciwko nam i tej całej niedoszłej imprezie, każdy szczegół, łzy jednej z nas, żal, ból i strach. Wszystkie ranki na ciele spowodowane jednym, nie aż tak małym, szkodnikiem, jakim jest najcudowniejszy pies świata;) Akcja w nogawce Doni, te przerażenie, kotek i dosłownie wszystko.
A ja Wam powiem, ze ciągle czuję niedosyt spowodowany tym czterem niedoszłym i nadal wolnymi od markerów deskami mostu.

Dopiero w ostatnie dni te wakacje tak naprawdę zaczęły się rozkręcać i zanim zdążyły tak do końca, skończyły się. Momentami fajnie było. Bo z Wami ;* Dziękuję.

Wiecie, ja lubię siedzieć na naszym mostku. Jeden z najpiękniejszych symboli wakacji to właśnie on i to stado wodnych ptaków wokół nas. Szkoda tylko, że poza Wami pojawił się tam jeszcze ktoś inny, który był ostatnią osobą, o jakiej w tamtej chwili myślałam.
Mówią, że w takich sytuacjach mam się zachowywać normalnie. Ale zrozumcie, że w takich momentach się nie myśli, a umiejętności normalnego zachowania odpływają gdzieś daleko. Było mi wstyd za siebie, za to co robię, choć to wstydem w sumie być nie powinno.
Ale jest.

I chciałabym móc dalej się łudzić, że eM był tak oparty przez te kilkanaście minut właśnie dlatego, żebym Go zauważyła. I spoglądała co po chwila.
I uwierzyć w to, że to machanie ręką było wyrazem tej dawnej sympatii, sygnałem jakiejś głęboko skrywanej tęsknoty i tego, że mimo to, że ma Ją, kogoś Mu brakuje.
Chciałabym, ale nie potrafię.
A te nierealne złudzenia wprost mnie zabijają.

eM, gdy ktoś kiedyś zapyta o Agatę, nie mów że mnie znałeś. Bo gdybyś znał mnie tak naprawdę, nie zostawiłbyś w taki sposób, znał potrzeby i moje słabości psychiczne. Wiedziałbyś jak się teraz czuję, ile łez wylałam i nie dopuściłbyś do tego.
Kiedyś powiesz, że byłam chwilą, nic nieznaczącym wspomnieniem. Kto wie, może ja też w końcu zapomnę?
To wszystko jest takie okrutne.

I jeżeli jesteś z Nią naprawdę szczęśliwy, niech tak pozostanie. Ja tego chcę. To logiczne przecież, że zawsze, z nas trzech, ktoś będzie cierpiał. Wypadło na mnie, i ja się z tym godzę, jak przystało na prawdziwą przyjaciółkę. Godzę się na te wszystkie widoki na mieście, złączone ręce, życie takie jak dotychczas, choć jest mi tak cholernie ciężko.
Godzę się też z końcem tych wakacji i wszystkim, co czeka mnie w najbliższym tygodniu.
Godzę się na czarno-biały strój, bo taki obowiązuje.
A jeżeli jutro zamiast szarlotki zaproponują mi jabłecznik, też się na to godzę.

Gdzie Ona będzie, kiedy zapłaczesz?

Komentuj (6)