kocha się wszystko bo wszystko tak szybko przemija.

05.08.2007 :: 04:16
Żeby się zatrzymać, musiałam upaść...

Stało się. Po raz szósty. Taka mała, wakacyjna niespodzianka. Oddycham, oddycham, oddycham. A wydawać by się mogło, że po tej wiadomości już nie będę w stanie. Kocham, nadal kocham. Mówię otwarcie. I wybaczam. Na pewne sprawy po prostu nie masz większego wpływu, wiem to. Dziesięć miesięcy temu to byłam ja. Niesamowite, prawda? I takie odległe. Boli. No i co z tego, że boli?

Nie powinni mnie mieszać do swojego świata. Nie miałam prawa do niego wkraczać. Pięknie było, wiem. Mógłby do dziś płakać na moim wirtualnym ramieniu. I byłoby mi z tym dobrze. Oddychało się lżej. I nigdy w życiu nie uwierzyłabym w dziewięćdziesiąt dziewięć coma dziewięć procenta. To zbyt mało, by uwierzyć.

Czy mam jeszcze prawo marzyć o tym, by kiedykolwiek wspomniał ten dopisek na marginesie wielkiej powieści, tę chwilę? Nie. Ktoś musiałby zamienić właśnie ten dopisek i właśnie tę chwilę na inne. To nie mogłabym być ja.

Próba wykorzystania istnienia Panny Nieistniejącej po prostu się nie udała. Miała się nie udać. Już wtedy, siedząc na schodach internatu i patrząc na miejsca, w których nas już nie było, wiedziałam, że to koniec.

To najbardziej odpowiedni moment, by na zawsze domknąć ten rozdział.

Uciekał w książki. Ja też uciekam. Pożeram je. Tzn. pożerałam. Skończyłam, zajmuję się czymś pożyteczniejszym. I bardziej satysfakcjonującym. Znów chcę się poczuć potrzebna, choć już nikt mi tego Najbardziej Potrzebującego nie zwróci. Ani jej nie odbierze. Jeśli plan się powiedzie, będę o oczko szczęśliwsza. To naprawdę wiele.

I tato mój wraca.

~

Głupia tabletka. Zwykła chemia, nic więcej. Normalnie do niczego innego, jak tylko do kosza. A teraz pytanie kluczowe, Braciszku - skoro tabletka do kosza, to lekarz do czego? W domyśle - tak, tak, myślimy o tym samym. Tylko powiedz - po co mi to było?

Tyle, jeżeli chodzi o bezsenność. Resztę wyczytacie z godziny pod/nad notką. Jeśli jednak chodzi o samego adresata to... jest szczęśliwy. Cieszę się, chociaż ostatnio coraz mniej zostaje mi z niego.

~

Kiedyś powiem Ci, ile znaczyły dla mnie Twoje łzy.
Jak ważny był dla mnie Twój uśmiech, każde spojrzenie.
Kiedyś opowiem Ci historię mojej zgubionej nadziei, moich gwiazd i mojego słońca.
Kiedyś pokaże Ci każdy zakamarek mojej duszy...

Przecież ja już nie wierzę w 'kiedyś'.

Czasem jest mi Ciebie w chuj brak i tak jakby Cię kocham...

Komentuj (2)