kocha się wszystko bo wszystko tak szybko przemija.

08.05.2006 :: 22:20
Wszystko się może zdarzyć ;)

Kiedy było mi smutno, słuchałam Changes, Dreams, Dziewczyno, You, Marzenia, Mogliśmy, Chłodny deszcz, Heaven i inne. Kiedy było mi źle przeglądałam archiwum, wracałam myślami do tamtych dni i po prostu wspominałam. Tęskniłam. Tak cholernie tęskniłam. I starałam się nie wylewać więcej łez i przyzwyczajać do myśli, że już nic nie mogę zrobić, bo to wszystko, co było dla mnie wszystkim, odeszło. A wraz z tym wszystkim pan eM.

...i wtedy przyszedł maj
Zamieszał w moim sercu
Zgubiłam cały żal
Poczułam co to szczęście
Tylko szczęście
Całe szczęście

Bo pan eM wbrew mojej woli i wszystkiemu, powrócił.

~
Spędziłam najpiękniejsze i najbardziej zakręcone Dni Wolsztyna w całym moim życiu. Mnóstwo nieprzewidzianych sytuacji, osób i przypadków, które przypadkami tak naprawdę nie były.
Dziękuję każdemu, z którym spędziłam choć minutę.
Nawet panu T., który dał się odprowadzić, mimo iż przez całą tą drogę czułam się bardzo niezręcznie i głupio.

Zaczęłam wierzyć w horoskopy.
I w niesamowitą moc moich czerwonych majteczek.
~

Chcę zapamiętać każdy szczegół, każdą małą drobnostkę tego wieczoru. Nie wiem, która była godzina, choć wg moich obliczeń to za pięć dwunasta. Zdążył na ostatni moment i zapewnił mi wspaniałe wejście w ten cudowny miesiąc. Nie musiał przepraszać, bo wybaczyłam już po tym, co usłyszałam na plaży. A raczej po tym, co Donia usłyszała, bo ja aż tak znakomitego słuchu nie mam. Mimo to, wciąż przepraszał, pytał o przyszłość, przeszłość, wszystkie uczucia, odczucia. Dziękował za życie. Zmieniał tapetę, uśmiechał się. Mówił, że jeszcze wszystko się może zdarzyć. A mi tak bardzo chciało się płakać. W życiu nie słyszałam tak szczerych słów, takiej skruchy w głosie.
Idąc pustymi ulicami miasta, nie zastanawiałam się nad tym, co dalej, lecz czy to, co się dzieje w danej chwili ma naprawdę miejsce, czy istnieje tylko w mojej wyobraźni.
Potem mocno mnie uścisnąłeś. Taka scena, wprost z moich dawnych marzeń i jakiś starych, pojedynczych snów.
Zadzwoniłam do Ciebie dwa razy.
Zresztą wy wszyscy byliście niemożliwi, naprawdę. On w tym wszystkim najbardziej.

Tej nocy zakochanych było kilku. Jednych szczęśliwie, drugich nie. Czułam się jak nigdy, coś mi się wstrzymało, jadłam, choć jeść nie chciałam. Jakiś torcik, placek, przesolone kanapki i przesłodzoną herbatę. Zbyt wiele nie pamiętam. Wiem jedynie, że obijałam się o szuflady, tańczyłam, śmiałam w niebogłosy i słuchałam śpiewu ptaków o piątej nad ranem przy otwartym szeroko oknie. I Tori Amos, jej optymistyczne i wyciszające piosenki, skłaniające do przemyśleń. Przy pierwszym telefonie, drugim... właściwie to całą noc. Bo mój wujek wie, jak człowiekowi pomóc. Nawet wtedy, kiedy pomocy nie potrzebuje, bo jest tak szczęśliwy, że już więcej mu nie potrzeba.
Słowami nie potrafię wyrazić.

Dziękuję Ci Doniu, że byłaś wtedy ze mną.
Jesteś najwspanialszą przyjaciółką pod słońcem i wszystkimi gwiazdami na niebie ;)
KC:*

~
A po dwóch dniach czar prysł.
Na chwilę obecną jakoś trudno mi być szczęśliwą, mając tą świadomość, że już za 57 dni będę musiała się z Tobą pożegnać. Na kolejne 785. Albo na zawsze.

ta miłość jest skazańcem
zasądzonym na śmierć
umrze
za krótkie dwa miesiące
na świecie jest przestrzeń
i czas
odejdziesz ode mnie
na świecie jest niemoc i konieczność
nie zatrzymam Cię żadnym pocałunkiem

Komentuj (4)

14.05.2006 :: 01:10
"On teraz jest na ognisku... zapewne dobrze się bawi... jara dziesiątego ćmika... wróci do domu nietomny... i przez ten cały czas myśli o Iwonie. Aga, nie o Tobie, lecz o Iwonie..."

Bo ja powinnam była pamiętać, że jak jest góra, to musi być i dół.
Zasłonięta całym tym szczęściem i mieszanką pozytywnych emocji, zapomniałam.
A teraz, jak zwykle, żałuje.

Nie żałuje jednak tego, że potrafiłam docenić i dostrzec to szczęście, które właśnie w dłoniach trzymałam.

Komentuj (2)

25.05.2006 :: 23:57
Nigdy w życiu nie będę już o nic walczyć.

Ok, to ja osuwam się na bok. Schodzę na drugi plan. Bo eM nauczył mnie być w centrum. Udowodnił, że w ciągu 3 tygodni można odbudować przyjaźń i zaufanie. A potem, podczas jednego kilkusekundowego przejazdu przez Powodowo pokazał, że to wszystko było gówno warte.
Bo nie ma żadnej cholernej przyjaźni bez zaufania.
A wieża zaufania, budowana od 1 maja, runęła w przeciągu jednej chwili tylko dlatego, że ktoś postanowił kogoś okłamać i ustanowił 9 cichych dni.

Kiedy przebiegał przed maska, wszystko stanęło mi przed oczyma. Np. to że chciał więcej cudów. Np. to, że nie odpowie już jej 'cześć' i będzie totalnie zlewał. Np. to, że tak bardzo chciał ze mną pogadać. Nawet nie wiem o czym, bo nie zdążył. Przeszkodziłam mu w tym. Ja sama.
Nie wiem czy dzwoniłam w pełni świadomie, pamiętam jednak każde pojedyncze słowo, ten ton, echo. Kiedy on odłożył słuchawkę, było mi tak okropnie przykro, smutno, a jednocześnie czułam się wściekła i zażenowana. Bo to ja miałam odejść. Odejść z klasa. JA!
I zaczął padać deszcz. Odzwierciedlał mój stan, spłukał te wszystkie emocje i zatuszował błyszczące oczy. Może dlatego nie chciało mi się płakać.

To wszystko wydaje się tak beznadziejne, że już nie mam na to sił. Naprawdę.

Bardzo trudno być przyjacielem dla kogoś, kogo się bardzo kocha...

Nawet nie wiem co się stało od tego grudnia. Kiedy ta cała machina ruszyła i wydobyły się z nas jakieś uczucia. Bo przecież nie jego miałam kochać, nie o nim śniłam. Nie tak miało być.
Próbowałam wejść do środowiska, które kompletnie do mnie nie pasuje. Taka moja mała przygoda życia. Raczej klęska.

Tyle o eM. Reszta się nie liczy.

Komentuj (1)

27.05.2006 :: 16:54
...Bo ludziom potrzebna jest miłość

Gdybyś chociaż wiedział, co ja tu pisałam podczas, gdy Ty trzymałeś ja za rękę. Co wtedy czułam. Co teraz czuje, gdybyś chociaż wiedział. Gdzieś głęboko w sobie mam masę niewypowiedzianych słów i pytań, które nigdy nie ujrzą światła dziennego, gdyż okazje ku temu minęły.
I skończyłam to wszystko pod pretekstem zaufania. Prawdziwy powód tkwi jednak gdzie indziej. Ale ta myśl nie chce oddychać, chce zostać zapomniana i pominięta. Mimo to, że ta druga może kogoś urazić.
Nie chciałam, nie chciałam, nie chciałam. Nie, nie, nie.
Moja impulsywność i przenikliwość po raz kolejny wyszła na jaw.
Przepraszam.

Nie chce mi się żyć. Już nie mam dla kogo. Cele znajdują się za mgła i sa celami innych, spośród których jestem najsłabsza i nie mam najmniejszych szans.

Chyba nie chciałam miłości. Chciałam przyjaźni.
Ale nawet w tym, jak się okazało, jestem beznadziejna.

Kochaj, bo ludziom
potrzebna jest miłość.
Zrozum ludzkie łzy,
Nie mów, że tylko Ciebie bolą,
Nie mów, że jesteś samotny,
Skoro od innych odchodzisz
Słuchaj ludzi,
bo skoro nie dasz im miłości
podaruj, chociaż swa dłoń.

Komentuj (3)