kocha się wszystko bo wszystko tak szybko przemija.

07.01.2008 :: 04:28
Szczęśliwe zakończenie odeszło na zawsze...

Czekałam na cud. Przez chwilę tkwiłam w dość nietypowej klasie. Poznałam masę niesamowitych ludzi, z czego połowę już znałam wcześniej, tyle że nie z tak złej strony. Zrezygnowałam z liceum. Przekonałam się, że na rodzinę zawsze mogę liczyć. Przez moment żyłam w przekonaniu, że straciłam nie jedną, a trzy bliskie osoby. I że nie będę mogła zliczyć tych prawdziwych nawet na palcach jednej ręki. Kłóciłam się, kłócono się ze mną. Próbowałam wygrać miłość z przeszłości, dla samego faktu zwycięstwa. Bezskutecznie. Wyrzuciłam w teren bagienny jakąś setkę, z powodu niejakiego tdu. Bawiłam się w potworki. Kilka razy miałam ochotę się skończyć. Przeszłam przez jedną fioletową i resztę papierowych wizyt. Leczyłam się, wcale się nie lecząc. Włosy mi urosły. I ja urosłam. Tyle, że bardziej wszerz. Zaliczyłam pierwsze o piątej nad ranem na własnym balkonie. Byłam totalnie niegrzeczna i psułam się z miesiąca na miesiąc. Popełniłam masę błędów, z tym listopadowym na czele. Żałowałam i żałowałabym do dziś, ale to wszystko pozostawiłam w tyle.
I naprawdę już nigdy więcej nie mam zamiaru do tego wracać.

D w u t y s i ę c z n y ó s m y? Kolejny etap, choć życie to samo. Ale bez siódemki. Dlatego wiem, że lepszy będzie. Musi!

A Sylwester przecudny. Bo z Wami! ;*

Postanowienia: mimo, że leniwe osiem miesięcy przede mną, nie będę stała w miejscu, ale pójdę do przodu. Zrobię wszystko, żeby się dostać do tego plastyka. No i znajdziecie mnie tu częściej ;)

~

Niewypowiedziane myśli. Po raz kolejny i ostatni. Urwanie toku słów, tego wszystkiego, co nigdy dotąd nie dane mi było wypowiedzieć. Życie? A przecież ono, drogi eM jest snem. A jeśli jest snem, to powinno dawać mi takie pole manewru, jakie gwarantuje mi moja wyobraźnia.

Czekanie na telefon i odpowiedź było niesamowitą traumą, utrzymującą się przez całe pięć dni. Bezsenną, budzącą się, zapominającą. Cięższą o ładowarkę w kieszeni i prąd Marty i Doni.
A mnie zastanawia, czy to, co zrobiłam, to już za dużo czy wciąż jeszcze za mało. Bo są pewne granice, których się nie przekracza. Podobno.
Ja chyba właśnie na jednej z nich stoję.
Bez paszportu i dowodu. Z sumieniem w kieszeni. I rozgoryczonym strażnikiem, który nie wie co ze mną i ze sobą zrobić.
Strażniku, nie przepuszczaj. Powiedz, że muszę być cierpliwa. Że warto właśnie taką być. Że mam schować to sumienie głęboko w buty. I czekać na tej granicy z saszetkami herbaty earl-grey i ośmioma serkami homogenizowanymi. Przespać. Obudzić się w sierpniu.

To jest sposób, w który mnie porzuciłeś
Nie udaję
Bez nadzieji, miłości, chwały
Bez szczęśliwego zakończenia
To jest sposób, w jaki kochamy
Jeśli na zawsze
To porzuconą resztą naszego życia
Ale nie razem

Budzę się rano
Potykam się o moje życie
Nie mogę dostać miłości bez ofiary
Cokolwiek by się nie wydarzyło
Sądzę, że dobrze Ci życzę
Mam mały kawałek niebios
Z małym kawałkiem piekła

To jest najtrudniejsza opowieść, którą kiedykolwiek opowiedziałam
Bez nadzieji, miłości, chwały
Szczęśliwe zakończenie odeszło na zawsze
Czuję się jakbym była niepotrzebna
I jestem niepotrzebna każdego dnia

Trzecia nad ranem
Coś mi nie daje spokoju
Nie mogę zasnąć
Ciągle chodząc w kółko
Jeżeli będę udawała, że nic nigdy nie poszło źle
Może mi się to przyśni
Może zacznę myśleć
Że po prostu tego nigdy nie było
Że jestem w stanie to znieść

eM, to był Twój ruch. Spierdoliłeś go na całej linii.

Komentuj (0)

11.01.2008 :: 01:34
Jeśli masz cel, i okazję...

Jedna z nas ma szansę wyjść na prostą i poczuć smak prawdziwego, posklejonego jabłka. I tym razem to wcale nie jestem ja.
Trzymam mocno ;)

Miłość na odległość - normalna sprawa, czy nieodpowiedzialna gra uczuciami? Prawdziwa miłość nie zna granic, odległości... Zawsze warto próbować o nią walczyć. Każda próba uszlachetnia, to przecież nie strzelba - nie zabija...

Panie, panowie - nadeszły czasy, kiedy kobieta musi brać wszystko w swoje ręce. Inaczej chłop zginie. Tyle na temat.

I chciałabym się jutro o tej 16:36, Doniu, uśmiechać...

Komentuj (2)

26.01.2008 :: 23:18
...

Okrągły stół, okulary. Gazeta otwarta na dzięsiątej stronie, na niej dzisiejszy program. I lista z zakupami. Klucze w drzwiach, rzut oka na ten metr od drzwi na podłodze. Wokół skaczące, niczego nieświadome, dwa psy. Z wymazaną przyszłością. To znaczy bez przyszłości.
Te same pomieszczenia, ten sam kurz. I wciąż te same czerwone dywany. Wycieczka trzech osób po szufladach, wstążkach, zniczach i starych fotografiach w poszukiwaniu czerwonej plastikowej karteczki.
Znalazłam, przez moment trzymałam w ręku.
Jeszcze wtedy wydawało mi się, że jestem silna. Że mogę wszystko.

Dwadzieścia kilometrów dalej okazało się, że tak naprawdę nie mogę nic. Że nad tym się nie panuje. I że nie tylko mnie nie udaje się ukryć łez.

Ruch ręki, bezsłowny ruch ust. Zamknięte powieki. Człowiek uwięziony we własnym ciele. Ciemne korytarze.

Słyszysz mnie? Słyszysz?... To ja... Małgosia... Jestem tu... Jesteśmy... Ja... Agatka... Jasiu... Słyszysz?... Proszę Cię, powiedz, że słyszysz...

Babciu... już nie usłyszy...

Komentuj (11)